بسم الله الرحمن الرحيم پيشگفتار : از دير زمان علما وفقهاى بزرگ اسلام براي آشنايى وآگاهى مردم دستور العملهاى ديني را بر مبناى استنباطاتى كه از قرآن كريم وأحاديث أهل بيت ( ع ) داشتند به صورت رساله عمليه وبا نامهاى گوناگون تهيه مىكردند ودر دسترس آنان قرار مىدادند . ظاهرا نخستين رساله اى كه توسط علماى شيعه در سده چهارم هجرى نوشته شده رساله " علي بن بابويه " قدس سره پدر بزرگوار شيخ صدوق ، وبعد از آن كتابهاى " مقنع " ، " هدايه " و " من لا يحضره الفقيه " تأليف مرحوم صدوق قدس سره است . كتاب أخير همان گونه كه از نامش پيداست براي كساني نوشته شده كه دسترسى به علما وفقها نداشته اند . پس از آن نيز كتابهاى ديگرى چون : " مقنعه " ، " ناصريات " ، " مراسم " ، " نهاية " ، " شرايع " ، " المختصر النافع " ، " تبصرة المتعلمين " ، " تحرير " ، " لمعة " ، " جامع عباسى " ، " نجاة العباد " ، " العروة الوثقى " ، " منتخب المسائل " ، " مجمع الرسائل " ، " ذخيرة العباد " و . . . توسط علما ومراجع تقليد در هر عصر وزماني تهيه شده ودر دسترس علاقة مندان قرار گرفته است . اولين رساله اى كه در اين زمينه به فارسي زبانان عرضه شد كتاب با ارزش " جامع عباسى " است ، كه توسط مرحوم شيخ الاسلام " شيخ بهائى " وشاگردش " شيخ نظام الدين ساوجى " قدس سرهما نوشته شده است . اين كتاب در زمان خود نقش توضيح المسائل امروز را داشته است وشيعيان از آن بهره مند بوده اند ، اما از آن جهت كه متن رساله هاى فارسي در گذشته از اصطلاحات پيچيده فقهى وكلمات مشكل ونا مأنوس انباشته بود ، واز سوى ديگر مردم براي فرا گيرى مسائل شرعي خود پيوسته از مراجع زمانشان مىخواستند كه نظرات فقهى خود را در يك